حسين بن على عليه السّلام باشد ) نزد اصحابش آمد و فرمود : اى مردم خداى تعالى بندگان را خلق نكرده مگر آنكه او را بشناسند و آنگاه كه بشناسند او را عبادت مىكنند و هرگاه عبادت كنند از عبادت غير او بىنياز مىشوند ، مردمى خدمت على بن الحسين عليه السّلام عرض كرد : اى فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله پدر و مادرم فداى تو باد معرفت خدا چيست ؟ امام فرمود :
عبارت است از اينكه اهل هر زمان امامشان بشناسند كه اطاعت او بر آنان واجب است « 1 » .
قول خداى تعالى :
وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ
كه از آن استفاده مىشود كه آفريدن خلق براى اختلاف است ، و عبادت بعضى و تمرّد و عصيان بعضى ديگر منافات با اين آيه ندارد ، زيرا غايت مقصود و آنچه كه فعل فاعل بر آن مترتب مىشود عبادت و معرفت است ولى چون خلق بشر در عالم كون نمىتواند از اضداد باشد مگر آنكه مختلف باشند و غايت خلقت نيز كه خلقت بشر به آن منتهى مىشود اختلاف آنانست .
و لذا فرمود :
« وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ »
پس منافاتى بين آن دو نيست ، چه عبادت علّت غايى آفرينش آنهاست و اختلاف غايتى است كه بر آن مترتّب مىشود .
[ ما أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ ]
من از آنان روزى نمىخواهم ، نه براى خود و نه براى ديگران .
[ وَ ما أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ ]
و طعام ( و هيچ گونه سودى بر خود )
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ص 508 همين مطلب آمده امّا به جاى على بن الحسين ، حسين بن علىّ عليه السّلام آمده ، تصوّر مىشود در متن تفسير اشتباه چاپى رخ داده باشد .