سزاوار نيست ، چون ايمان وصف الهى است نه خلقى ، اگر اظهار ايمان جهت اعلام به خداى تعالى است كه آن نيز شايسته و سزاوار نيست ، زيرا شما با اعمال و اوصاف و احوال خود از آسمانها و زمين بيرون نيستيد .
[ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ]
و حال آنكه خدا آنچه در آسمانها و زمين است همه را مىداند .
اين جمله تعميم بعد از تخصيص يا تأكيد جملهى قبل است .
درباره شأن نزول اين آيه روايت شده است كه : وقتى آيهى گذشته نازل شد ، عدّهاى آمدند و قسم خوردند كه مؤمن و معتقد هستند ، اين آيه نازل شد .
[ يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا ]
و آنان بر تو به مسلمان شدن منّت مىگذارند لفظ « منّ عليه منّا » و « منيّنى » مانند « حليفى » يعنى نعمت داد بر او ، « منّ عليه منّة » يعنى نعمتش را بر او شمرد و به آن اعتنا كرد و بزرگ شمرد آن را .
و مقصود در اينجا همين معناست ، چه آنان اسلام آوردنشان را منّتى بر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بر شمردند .
[ قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ ]
بگو : با اسلام آوردنتان بر من منّت ننهيد چه اسلام نعمت بر شما و بر من نيست ، بلكه آن مقدّمهى ايمان است كه آن نعمت بر من و شماست .
پس به آنها بگو : به اسلام خود اعتنا نكنيد و آن را نعمت بر من به حساب نياوريد .