لا محاله و حتما با لشگريان شيطان جهاد مىكنند تا رذائل و صفات بد را دفع كنند و صفتهاى نيك را جذب نمايند .
لذا خداى تعالى فرمود :
[ وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ ]
و جهاد كردند با مالشان و با اموالشان از اغراض دنيوى ، اعراض نفسانى و قواى بدنى و وجاهت انسانى جهاد مىكنند .
افعال و اوصاف را به خود آنها نسبت داده است ( تا درجات ايمان و اعمال آنها معلوم شود ) .
[ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ]
و جانشان در راه خدا با انانيّتهايشان در راه خدا مبارزه و مجاهدت مىكنند كه آن گونه خودخواهيها اصل بدىها و شرور آنهاست .
[ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ ]
آنان از راستگويانند يعنى از اعوجاج و كجى بيرون هستند .
بدان ايمانى كه با بيعت خاصّ و قبول دعوت باطنى حاصل مىشود اگر صاحب آن ايمان در مقام صدر و سينه است و از آنجا به ناحيههاى قلب خارج نشده است كه اين در بعضى احيانا از اضطراب و تشويش خالى نيست .
در همين مرتبه گاهى اعمال را از جهت الهى به جهت نفسانى بر مىگرداند كه در اين صورت از كجى و اعوجاج خالى نيست و اگر از حدود سينه كه محلّ اسلام است خارج شود و به حدود قلب كه محلّ ايمان است برسد از شكّ آلودگى و كجى كه اثر دخالت خواهشهاى نفس در اعمال الهى است خارج مىگردد .
گويا كه قسم اوّل از حقيقت اسلام خارج نيست و در حقيقت