معصوم عليه السّلام فرموده است : پيشينيان رسولانشان را تكذيب كردند و آنچه كه ما به رسولان آنان داديم به يكدهم آنچه كه به محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله داديم نمىرسد . « 1 » كه در اين صورت آيه جهت دلدارى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است ، به خلاف دو وجه سابق كه آن دو با دلالت ضمنى مفيد دلدارى است .
و نيز بنا بر وجه اخير آيه جهت رسوا كردن قوم پيامبر است ، يعنى رسولان گذشته تكذيب شدند در حالى كه تو به تكذيب سزاوارترى چون آنچه كه به تو داديم به حسادت سزاوارترست از آنچه كه به آنان داديم و تكذيب امثال تو جز از جهت حسادت نيست .
يا معناى آيه اين است : آنچه را كه از دلايل صدق به محمّد صلّى اللّه عليه و آله داديم رسولان پيشين به يكدهم آن نرسيدهاند و اين وجه در دلالت بر رسوايى قوم ، مثل دو وجه سابق است .
فَكَذَّبُوا رُسُلِي فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ
يا شما اى امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله اگر انكار مرا بر آنها نمىبينيد اخبار آنها را شنيدهايد ، آثار مؤاخذه مرا مشاهده كردهايد پس قوم تو از تكذيب تو و مؤاخذه من بترسند و بر حذر باشند .
آيات 46 - 54
[ سوره سبإ ( 34 ) : آيات 46 تا 54 ]
قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ
هامش
( 1 ) صافى : ج 4 ، ص 225 . تفسير قمى : ج 2 ، ص 204 .