تكذيب مىكردند ، آنگاه كه بر قوم تو آيات ما خوانده شود مىگويند . . .
آياتُنا بَيِّناتٍ
آيات ما در وعد و وعيد يا در احكام معاد يا معاش واضح و روشن است .
قالُوا ما هذا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ
مىگويند : اين مرد جز اين نيست كه با اين كارها كه بر ما ظاهر مىكند مىخواهد شما را از آنچه كه پدرانتان عبادت مىكنند باز دارد .
أَنْ يَصُدَّكُمْ عَمَّا كانَ يَعْبُدُ آباؤُكُمْ
و او مىخواهد شما را در بدعتهايش تابع و پيرو خودش كند ، پرستش و عبادت معبودها را به عبادت پدرانشان نسبت دادند تا بدينوسيله حقّ بودن عبادت را ظاهر كنند و حقّ بودن كار پدرانشان را مسلّم سازند .
وَ قالُوا ما هذا إِلَّا إِفْكٌ مُفْتَرىً
و گفتند : چيزى كه او مىگويد جز افترا بر خدا چيزى نيست .
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ
گذاشتن اسم ظاهر به جاى ضمير به جهت ذمّ آنها و بيان علّت حكم است .
يعنى كافران گفتند : اين سخنى كه او مىگويد در مورد بدعت و اختراعى كه كرده است جز سحر و جادو نيست .
علوم دقيق ، يا اين معجزههايى كه بر ما ظاهر مىسازد جز سحر نيست و سحر از امتزاج قواى طبيعى با قواى روحانى حاصل مىشود .
يا اين سخنان كه درباره پسر عمويش مىگويد جز برگرداندن گفتههاى خداى تعالى از وجه خود و اصلش نمىباشد .