پس از آنكه عقل بر اثر نفس انسانى بر نفس حيوانى متجلّى مىشود خداوند بين نفس حيوانى و بين قريههاى مبارك كه همان عقول و ارواح است قريههاى ظاهرى از مراتب نفس انسانى و مراتب قلب قرار مىدهد ، كه نفس حيوانى به علّت روى گرداندن از آن قريههاى مبارك و فرو رفتن در خواستههاى حيوانى به زبان ساده درخواست مىكند كه سفر بين او و قريهها دور و دراز باشد ، يا به سبب فرو رفتن در آن خواستههاى حيوانى مىخواهد كه سفر به آن قريهها دور باشد .
پس در زمين حيوانى ثابت مىماند و از سفر به قريههاى مبارك وحشت مىكند .
و نيز خداوند افراد انسان را بعد از بلوغ و استكمال نفس حيوانى كه بر اثر تسلّط نفس انسانى حاصل مىشود ، بين آنها و بين قريههاى مبارك كه عبارت از مشايخ ائمّه عليهم السّلام هستند ، قريههاى ظاهرى قرار مىدهد كه آن قريهها عبارت از شيعيان آنان و راويان احاديث و ناقلين اخبارشان مىباشند .
ولى افراد انسان پشت به آنان مىكنند و با زبان حال درخواست دورى سفر و مشقّت و خطر مىنمايند .
يا خداوند بين افراد انسان و بين قريههاى مبارك كه عبارت از خود ائمّه عليهم السّلام مىباشند قريههاى ظاهرى قرار داده كه آنان مشايخ ائمّه هستند كه خود ائمّه عليهم السّلام آنان را جهت هدايت خلق نصب كرده و از افراد انسان عهد و پيمان گرفتهاند كه به دست آن مشايخ بيعت نمايند و نزد آنان و با دست آنان توبه كنند .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 58
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٥٨