تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ( 12 )
ترجمه :
بگو آيا شما به كسى كه زمين را در دو روز آفريده است ، كفر مىورزيد و براى او همتايانى قائل مىشويد ؛ اين است پروردگار جهانيان .
و بر روى آن [ زمين ] ، كوههاى استوار آفريد و به آن بركت بخشيد و در چهار روز زاد و برگش را در آن آماده ساخت ، كه براى خواهندگان يكسان است .
سپس به آسمان پرداخت كه به صورت دودى [ / بخارى ] بود ؛ به آن و به زمين فرمود خواه يا ناخواه رام شويد ؛ [ به زبان حال ] گفتند البتّه رام و تسليم هستيم .
آنگاه آنها را به صورت آسمانهاى هفتگانه در دو روز استوار كرد و در هر آسمانى امرش را وحى كرد ؛ و آسمان فرودين را به چراغهاى [ ى ستارگان ] آراستيم و آن را محفوظ داشتيم ؛ اين اندازه آفرينى [ خداوند ] پيروزمند داناست .
تفسير
قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ
آيا شما كافر مىشويد به كسى كه زمين را آفريده كه آن محلّ استقرار و معاش شماست .
فِي يَوْمَيْنِ
از مراتب عالم گاهى به اعتبارى به امام ، به اعتبارى به ماهها ، به اعتبارى به سالها تعبير مىشود ، زمين اسم هر چيزى است كه در آن ، جهت مقبول ظاهرتر و روشنتر و جهت فاعليّت مخفىتر باشد .
و حال همهى عالم طبع و عالم مثال اين چنين بود ، تعبير از اين دو عالم به زمين بسيار است .