بهوسيله امامانشان ندارند .
اين مطلب را بقيه آيه را تأييد مىكند كه مىفرمايد :
إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمانِ
هنگامى كه جهت ايمان به خدا يا به رسول صلّى اللّه عليه و آله يا به ولايت على عليه السّلام ( كه مقصود همين معناست ) دعوت مىشدند .
فَتَكْفُرُونَ
ظاهر اين جمله اين است كه متعلّق به « مقت » و خشم دوم باشد و خشم آنها در دنيا جز خشم كسى كه به سوى او دعوت مىشدهاند نيست يعنى خشم خدا در دنيا بزرگتر از خشم شما در دنيا به امامتان است يا خشم خدا در قيامت بر شما بزرگتر از خشم شما در دنيا به امامتان است و ممكن است مقصود اين باشد كه خشم خدا در قيامت بزرگتر از خشم نفس امّاره شما يا خشم خود شما در قيامت است كه در اين صورت « اذا تدعون » متعلّق به محذوف يا تعليل « مقت اللّه » مىشود .
و از قمّى آمده است : « الّذين كفروا » بنى اميّهاند ، « الى الايمان » يعنى به سوى ولايت على عليه السّلام .
قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ
در سوره بقره در طى تفسير قول خداى تعالى :
« كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ كُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ »
بيان دو ميراندن و دو زنده كردن گذشت ، غرض از ذكر اين ندا و تضرّع و مناجات طلب ترحّم از خداى تعالى است .
لذا پس از آن فرمود :
فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ
سؤال و درخواست خروج به صورت استفهام است ، لفظ