ترجمه :
( 39 / 52 - 44 )
بگو شفاعت به تمامى خداى راست ؛ فرمانروايى آسمانها و زمين او راست ؛ آنگاه به سوى او بازگردانده مىشويد .
و چون خداوند به تنهايى ياد شود ، دلهاى نامؤمنان به آخرت تنگ شود ، چون كسانى كه در برابر او به پرستش گرفته شدهاند ، ياد شونده ، آنگاه است كه آنان شادمانى مىكنند .
بگو بار خدايا ، اى پديدآورنده آسمانها و زمين ، اى داناى پنهان و پيدا ، تو در ميان بندگانت ، در آنچه در آن اختلاف مىورزيدند ، داورى مىكنى .
اگر هر آنچه در زمين است و همانند آن ، از آن ستمكاران ( مشرك ) باشد ، آن را در برابر سهمگينى عذاب در روز قيامت ، ( بدهند و ) بلاگردان كنند ، از سوى خداوند ، چيزى كه حسابش را نمىكردند ، بر آنان آشكار شود .
و كيفر آنچه كرده بودند ، بر آنان آشكار شد ، ( كيفر ) آنچه به ريشخند گرفته بودند ، آنان را فروگرفت .
و چون به انسانى بلايى رسد ، ما را به دعا بخواند ، سپس چون از جانب خود به او نعمتى ارزانى داريم ، گويد همانا به خاطر علم ( ى كه داشتهام ) آن را به من دادهاند ؛ حقّ اين است كه آن آزمونى است ؛ ولى بيشترينه آنان نمىدانند .
به راستى كه پيشينيانشان هم همين سخن را گفتند ؛ و آنچه به دست آورده بودند ، به دادشان نرسيد .
سپس كيفر آنچه انجام داده بودند ، به آنان رسيد ؛ و كسانى از اينان كه ستم كرده ( / شرك ورزيده ) بودند زودا كه كيفر آنچه انجام داده بودند ، به آنان برسد و آنان گزير و گريزى ندارند .
آيا ندانستهاند كه خداوند روزى را براى هر كس كه بخواهد گشاده يا فروبسته مىدارد ، بىگمان در اين امر براى اهل ايمان مايههاى عبرت است .
تفسير
وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ
اين جمله به منزلهى استدراك است ، گويا كه براى بعضى اين توهّم پيش آمده كه با اين وصف ديگر