كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ ( 43 ) قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 44 )
ترجمه :
( 39 / 44 - 38 )
و اگر از ايشان بپرسى كه چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است ، بىشك گويند خداوند ، بگو ملاحظه كنيد كه آنچه به جاى خداوند مىپرستيد ، اگر خداوند در حقّ من بلايى خواسته باشد ، آيا آنان بلاگردانش هستند ؟ يا اگر در حقّ من خيرى خواسته باشد آيا آنان بازدارنده رحمت او هستند ؟ بگو خداوند مرا كافى است ، كه اهل توكّل بر او توكّل مىكنند .
بگو اى قوم من ، هر چه توانيد بكنيد ، من نيز كنندهام ، پس به زودى خواهيد دانست .
كه بر سر چه كسى عذابى سازد ، عذابى پاينده بر او فرود مىآيد .
ما كتاب آسمانى را به حقّ براى مردم بر تو فرستاديم ، پس هر كس كه رهياب شود ، همانا به سود خويش رهياب شده است ؛ و هر كس بيراه مىرود ، همانا به زيان خويش بيراه رفته است ، تو نگهبان آنان نيستى .
خداوند جانها را به هنگام مرگ آنها ، نيز آن را كه نمرده است در خوابش ، مىگيرد ، سپس آن را كه مرگش را رقم زده است ، نگاه مىدارد ، ديگرى را تا زمانى معيّن گسيل مىدارد ؛ بىگمان در اين امر براى انديشهوران مايههاى عبرت است .
آيا ( كافران ) به جاى خداوند شفيعانى بر گرفتهاند ؟ بگو حتّى اگر بر چيزى دست نداشته باشند و تعقل نكنند ( باز هم آنان را شفيع مىگيرند ؟ )
تفسير
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ
اين جمله عطف بر
« مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ »
است ، آن حال در مقام تعليل مىباشد .
مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ
اگر از آنها بپرسى آسمانها و زمين را چه كسى آفريده ؟ در پاسخ مىگويند : خدا آفريده ، پس