قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا
به على عليه السّلام نسبت داده شده كه « من بعثنا » با لفظ « من » جارّه و مصدر خوانده است .
هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ
يعنى حسرت مىخورند و مىگويند : اين چيزى است كه رحمان وعده آن را داده و مرسلين راست گفتهاند و در حديث سابق كه از امام باقر عليه السّلام نقل شد آمده است : ملايكه مىگويند اين وعده رحمان است و رسولان خدا راست گفتهاند .
إِنْ كانَتْ
يعنى آن دميدن و نفخ يا زنده شدن جز يك صيحه نبود .
إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً
و آن يك صيحه همان نفخ اخيرست .
فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ
بيان تسهيل كار زنده گردانيدن و بىنياز بودن او از اسباب است .
فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ لا تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فاكِهُونَ
يعنى اصحاب بهشت از حساب فارق هستند و از يك كار بزرگ لذّت مىبرند بر خلاف اصحاب شمال كه آنها در حساب و عذاب معذّب هستند .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : آنها ( بهشتيان ) به ازاله بكارت دوشيزگان مشغولند . « 1 »
هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ فِي ظِلالٍ عَلَى الْأَرائِكِ
يعنى تختهاى مزيّن ، « أرائك » جمع « اريكه » است ، آن تخت در حجله و
هامش
( 1 ) صافى : ج 4 ، ص 257 . مجمع البيان : ج 7 و 8 ، ص 429 .