تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 172

مساهمون:

ص١٧٢
پيروى كنيد كه اجر و مزدى از شما نمىخواهند و لذا آنها به پيروى كردن سزاوارترند ، چون نظر به دنياى شما ندارند و آنان همّى جز آخرت شما ندارند .
وَ هُمْ مُهْتَدُونَ
آن رسولان هدايت يافته‌اند و اين از اقوال و افعال آنها ظاهر است .
وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي
چرا من عبادت نكنم كسى را كه مرا آفريده است ؟ ! و آفريننده به عبادت و پرستش سزاوارتر از هر معبود است .
وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
به سوى او بازمىگرديد و كسى كه بازگشت خلق در آخر به سوى او باشد سزاوارترست به اينكه مورد پرستش قرار گيرد .
أَ أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ لا تُغْنِ عَنِّي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً
معبود بايد حدّ اقل از عبادت‌كننده عذاب را دفع كند ، اگر دفع نكند حدّ اقل بتواند نزد كسى كه مىخواهد ضرر بزند شفاعت كند .
وَ لا يُنْقِذُونِ
معبودهاى باطل نه مىتوانند شفاعت كنند و نه مىتوانند نجات دهند .
إِنِّي إِذاً لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ
حبيب نجّار چون ديد كه ديگر تقيّه به صلاح بندگان نيست و با تقيّه يارى رسولان نمىشود نمود ، دين خود را ظاهر كرد و گفت :
إِنِّي آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ
خطاب به رسولان يا به اهل قريه است با اشاره به بطلان دين آنها و حقّ بودن دين خودش ، يعنى من به پروردگار شما ايمان آوردم پس
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 172 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى