تفسير
وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً
به داود و سليمان علم بزرگى داديم ، زيرا آنچه كه خداوند به آن دو داده اگر چه نسبت به علم خدا و علم محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم و آل او عليهم السّلام كوچك است ، ليكن علم آن دو در حدّ خودش بزرگ و بسيار است ، يا مقصود چيز اندكى از علم آل محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم است ، با همين مقدار اندك بود كه داود عليه السّلام با كوهها و پرندگان سخن مىگفت و سليمان عليه السّلام نيز زبان پرندگان و ساير حيوانات را مىدانست ، جنّ و پرندگان ، حيوانات و باد را مسخّر نمود .
وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ
آن دو اظهار سپاس و شكر جهت نعمت ( علم ) كردند ، مقصود برترى آن دو بر بسيارى از بندگان در زمان آدم عليه السّلام ، يا بر بسيارى از بندگان زمان خودشان مىباشد كه ملائكه نيز داخل در ميان آنها باشد ، يا اين سخن را گفتند چون احتمال مىدادند يا علم ( داشتند ) بر اين كه بعضى از بندگان حمدكننده برتر از آنان است ، يا به جهت شكسته نفسى و براى آموختن راه شكر و سپاس به ديگران چنين گفتند تا به ديگران ياد دهند كه شاكر بر نعمت شايسته نيست كه بر نعمتها مغرور شده و ( فقط ) خود را بپسندد ، بلكه بايد در همهى حالات ديگرى را برتر از خويش ببيند تا مبتلا به غرور و خودپسندى نگردد .
و اين آيه دلالت بر فضيلت عم نسبت به ساير نعمتها مىكند ، چه خداى تعالى به دنبال دادن علم ، شكر آن دو را ذكر مىكند و آن را معلّق بر