حالش مىگردد ، از اين رو مشايخ رحمة اللّه عليهم اهتمام داشتند كه براى سالكين اين حالت حاصل شود .
و سالكين ( هم ) منظورى جز حصول اين حالت نداشتند و مشايخ عجم به سالكين امر مىكردند كه با تعمّل و تمرين صورت شيخ را نصب العين خود قرار دهند تا با اين تعمّل و تمرين آن حالت حاصل شود .
وقتى به آنان گفته مىشد كه اين كفر و تقيّد به صورت و غفلت كردن از معبود و مسمّى به سبب اشتغال به اسم است جواب مىدادند كه اين كفر و تشبّه به عبادت بتهاست ، ولى كفرى است كه فوق كفر و ايمان است .
و مولوى قدّس سرّه به اين مطلب اشاره نموده آنجا كه گفته :
آينهى دل چون شود صافى و پاك * نقشها بينى برون از آب و خاك
هم ببينى نقش و هم نقّاش را * فرش دولت را و هم فراش را
چون خليل آمد خيال يار من * صورتش بت معنى او بتشكن
شكر يزدان را كه چون او شد پديد * در خيالش جان خيال او نديد
مثنوى معنوى و اين شعر اشاره به اين است كه حضور نزد شيخ اگر چه در ظاهر قيد و كفر است ، ليكن در واقع و بر حسب معنا مطلق از قيد است .
و معناى صلوات از جانب خدا رحمت بر محمّد صلى اللّه عليه و آله و از ملايكه