با متوسّل شدن به جانشينان ما
لَنَهْدِيَنَّهُمْ
چنين كسانى را ما هدايت خواهيم كرد ، يعنى آنان را به آن راه خواهيم برد ، يا به آن راه خواهيم رساند ، يا آن راه را نشان خواهيم داد .
سُبُلَنا
همهى راههاى كج و راست خودمان را به او نشان خواهيم داد .
وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
اسم ظاهر به جاى ضمير آورد تا اشاره به يك قياسى اقترانى باشد ، يعنى كسى را كه ما به همهى راههايمان هدايت كرديم او محسن است ، يا كسى كه در راه ما مجاهدت كند او محسن است ، هر كس كه محسن باشد خدا با اوست ، پس خدا با مجاهدين كه محسنين و نيكوكاران مىباشد .
يا مقصود از مجاهدين كسانى باشند كه در راه و در سفر اوّل و دوّم باشند ، مقصود از [ محسن ] كسى است كه در خلق با حقّ باشد و كسى كه سير مىكند در سفر چهارم ؛ پس به راستى كه در سفر چهارم سير كند او محسن على الإطلاق است چنانچه در سورهى مائده در تفسير قول خداى تعالى :
ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا
گذشت .
و معناى آن اين است : كسانى كه در راه ما مجاهده كنند آنان را به راههاى خود هدايت مىكنيم .
و كسانى كه به ما و اصل شدند و سپس به سوى خلق بازگشتند خداوند كه از مجاهدين غايب است با آنان حاضر است و وجه التفاتها در اين آيهها موكول به ذوق ناظر است و خداوند توفيقدهنده راه رشد و صواب است .