مىشد كه اين امر ، چه با اين فرض كه در مقام يارى حضرت مىشتافتند و به دليل اشرافى كه بر اطّلاع شخصى از پيامبر داشتند ؛ ديگران هم با ديدن ايشان رغبت بيشترى نشان مىدادند .
طبيعى است با در افتادن آنان با پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله كار مخالفت ديگران با اسلام در تنفّر بالا مىگرفت ؛ با استدلال بر اينكه اگر حقّ بود بايستى اقارب و فاميل زودتر از ديگران بر او مىگرويدند .
علاوه بر اين دعوت عشيره و اقربا پيش از سايرين الهى بودن نيّت و قصد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را بيشتر نمايان ساخت كه ديگران نگويند چرا از اقربا و خويشان شروع نكرد .
از طريق عامّه و خاصّه نقل شده است كه پيامبر بعد از نزول اين آيه به على عليه السّلام فرمود : اى على ، غذايى براى آنان درست كن ؛ پس على عليه السّلام غذاى اندكى نسبت به ( نفرات ) درست كرد .
پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله آنان را جمع كرد ، پس همه از آن غذاى كم خوردند و سير شدند و أبو لهب ( با مبادرت بر پيش دستى در هتّاكى ) گفت : اين بود سحر و جادويى كه اين مرد « رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله » كرد ! پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سكوت اختيار كرد و چيزى نگفت .
پس از آن يك بار ديگر آنان را براى چنين طعامى دعوت كرد و سپس در مقام انذار فرمود : اى فرزندان عبد المطّلب به راستى كه من پيامبرى « نذير » هشداردهنده هستم از جانب
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة ضميمهء ترجمه 106
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
صضميمهء ترجمه ١٠٦