على عليه السّلام با اللّه است پس با خدا ديگرى را مخوان ( به عنوان پرستش ) و با على عليه السّلام كسى را به عنوان شرك بر او مخوان
إِلهاً
يعنى معبودى يا صاحب ولايتى را
آخَرَ
و اين از باب اين مثل معروف عربى است كه : « ايّاك اعنى و اسمعى يا جارة » به در مىگويم كه ديوار بشنود .
فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ
كه « به واسطهى اين شرك » از عذابشوندگان شوى مثل بنى اميّه ؛ كسانى كه از على عليه السّلام عدول كردند و ( از او روى گرداندند به سوى غير او ) عذاب دردناك را براى خود حتمى و قطعى نمودند .
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
و خاندان خويشاوندت را هشدار ده .
دليل اينكه خداوند متعال اقربين از عشيرهى پيامبر را براى شروع دعوت مخصوص گردانيد در حالى كه پيامبر گرامى براى انذار همهى خلايق مأمور بود ؛ يا از اين جهت بود كه آنان از قرابت و نزديكى كه برخوردار بودند اقرب به قبول بودند از ديگران ، چرا كه بيش از ديگران بر ويژگيهاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله واقف بودند و اين از باب مداهنه نبوده و پيامبر خدا در پى طلب دنيا نبوده ؛ بلكه براى اين بود كه اگر ايشان ايمان مىآوردند كار براى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله نسبت به دعوت ديگران در پذيرش دعوت آسانتر