معناى خودش خواهد بود .
وَ هُدُوا إِلى صِراطِ
و آنان به راه خدا هدايت شدند .
الْحَمِيدِ
عنوان « حميد » را آورد تا اشاره به اين باشد كه مؤمن چون عملكننده به صالحات و كارهاى نيك است در اوصاف پسنديده و نيروهاى معنوى استكمال پيدا كرده ، از جهت محموديّت و پسنديده بودنش به سوى خدا هدايت شده است .
بر خلاف مجذوب غير عامل كه به سوى خدا از جهت سبّوح و قدّوس بودنش هدايت مىشود .
روى همين جهت است كه خداى تعالى خطاب به پيامبرش فرمود :
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي
سنّت خويش را به سنّت من استوار سازيد و به عمل من عمل كنيد تا مثل خدا متّصف به صفات پسنديده شويد كه آن وقت خدا شما را دوست مىدارد ، چون به صفات او متّصف هستيد ، اساتيد بر حقّ از گذشته و آينده سالكين را امر به حفظ ناموسهاى شرعى و عمل به جميع واجبات و مستحبّات مىكنند كه در شريعت وارد شده است .
پس نبايد به آنچه كه صوفى نمايان مثل قلندريّه و اباحيّه مىگويند گوش فرا داد ، كه مىگويند شريعت حجاب است ، و عارف احتياجى به عمل ندارد و كسى كه و اصل شده عمل از او قبيح است .