وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ
بندگان خدا كسانى هستند كه هرگاه متذكّر به آيات خدا گردند ، يعنى آيات تدوينى و تكوينى موجود در آفاق و انفس و به خصوص آيات بزرگ اعم از آن كه بشرى مانند خودشان يادآور آيات باشد يا نبىّ يا امام يا ملايكه يا خداى تعالى در خواب باشد يا در بيدارى
لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً
بر آن آيات لال و كر سقوط نمىكنند و همانند اكثر مردم ( نيستند ) كه از آيات الهى جز جهات دنيوى آنها كه موافق با هواها و آرزوهايشان باشد متذكّر نشده و نسبت به جهات اخروى كر و لال مىشوند .
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ
كسانى هستند كه به مقتضاى حفظ حقوق كثرتها كه از جملهى آنها ارحام و خويشاوندانشان هستند و به مقتضاى جهت الهى آنها در حالى كه از خدا استدعا و تقاضا مىكنند چنين مىگويند :
رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ
پروردگارا براى ما از همسرانمان روشنى چشم قرار ده ، يا بعضى از همسران و ذريّههاى ما را روشنايى چشم ما بگردان ، يا براى ما اولادى كه از همسرانمان به دنيا آمده باشند يا از ذريّههاى ما متولّد شده باشند كه براى ما روشنى چشم باشند پديد آر .
« قرّة العين » به معناى وسط چشم كنايه از سرور يا كنايه از آرامش و قرار گرفتن پس از اضطراب است .
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
و چون هر مرتبهاى امام