تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 41

مساهمون:

ص٤١
مبدأ قادر ، عليم و حكيم است كه عنايت و لطف و مهربانى به خلقش دارد . و اگر اين مبدأ نبود آن تغييرات واقع نمىشد ، تغييراتى كه از ادراك دقايق و نكته‌هاى آن و ادراك نظم اسباب آن حكماى عقلا عاجزند .
وَ أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى
و بدان جهت خداوند پس از مرگ زنده مىكند كه عادت خداى تعالى زنده كردن مرده‌هاست ، هر مرده‌اى مىخواهد باشد . پس وقتى خداوند زمين مرده را ترك نمىكند ( در نتيجه به طريق اولى ) نطفه‌ى ميّت را به حال خود رها نمىكند ، بلكه آن دو را زنده مىكند ، پس انسان را كه شريف‌تر از همه است رها مىكند و بعد از مرگش زنده نمىكند .
وَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
اين زنده گردانيدن بدان جهت است كه عادت و رسم خداى تعالى زنده گردانيدن مرده‌هاست به اضافه اينكه خداوند قدرت و توانايى اين كار را دارد ، پس حتما انسان را مرده رها نمىكند .
وَ أَنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ
ساعت و روز قيامت حتما مىآيد و اين بدان جهت است كه همه‌ى عالم مادّه از نظر ذات و صفت از نقص به كمال در تجدّد هستند .