ظرف نطفه آزارى به آنان مىرسد .
يا بدين گونه كه دلهاى آنان با حفظ عفّت به ملأ أعلى چنگ زده ، نفوس آنان تابع ملأ اعلى گردد ، پس چون مشغول طبيعت و لوازم آن و لذّتهاى آن نيستند .
مِنْ فَضْلِهِ
خداوند آنان را از فضل و كرم خود از نكاح بىنياز مىكند .
يا معناى آيه اين است كه مجرّدهاى زن و مرد كه نكاح و آميزش جنسى نمىيابند و همسر ندارند و از ترس فقر ازدواج نكردهاند عفاف به خرج دهند و عفّت نفس پيشه كنند تا خداوند با نكاح كه مىترسيدند موجب فقر شود آنان را بىنياز سازد .
بنابراين آيهى اوّل امر به مؤمنين و اوليا مجرّدها است به تزويج آنان ، آيهى دوّم امر به مجرّدها است كه تزويج نمايند .
چنانچه به امام صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه نسبت داده شده كه فرمود : تزويج بكنند تا خداوند از فضل خود آنان را بىنياز سازد « 1 » .
و نيز از امام صادق عليه السّلام است : هر كسى از ترس عايلهمند شدن و فقر ازدواج را ترك كند به پروردگارش بدگمان شده است ، چه خداى تعالى فرمود :
إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
« 2 » .
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج 3 ص 600 ح 154
( 2 ) مجمع البيان 8 - 7 ص 140 - 139