بنابراين « شهادة أحدهم » مبتداست و خبر آن محذوف است ، آن لفظ « واجبة » يا « عليهم » مىباشد ، ممكن است خبر باشد كه مبتداى آن محذوف است ، مبتداى محذوف الفاظى از قبيل « الواجب » يا « المعتبر » يا « حكم اللّه » مىباشد ، يا رفع خوانده شده كه در اين صورت « شهادة أحدهم » مبتدا و « اربع شهادات » خبر آن مىباشد ، يا « شهادة احدهم » طبق وجوه گذشته است ، « اربع شهادات » بدل از آن است .
و مقصود از « احدهم » يك نفر غير معيّن است تا مفيد عموم بدلى باشد يعنى شهادت هر يك از آنان جانشين يكى از چهار شاهد باشد .
بِاللَّهِ
لفظ « باللّه » متعلّق به « شهادات » يا به « شهادة احدهم » يا متعلّق به يكى از آن دو به صورت تنازع است .
إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ
شهادت بدهد كه در نسبتى كه داده از راستگويان است .
و اين جمله مفعول « شهادة احدهم » يا « شهادات » است ، عامل از آن جمله معلّق است ، يا اين جمله خبر از « شهادة » است ، وجه جواز حمل اين جمله بر « شهادة » براى اين است كه شهادت به معناى قول و گفتار است .
يا جمله مستأنف و جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده : او در شهادت چه بگويد ، چگونه شهادت بدهد ؟
پس خداوند فرمود : [ اگر با رعايت شرائط چهار شهادت