سوى خيرات مىروند اين جمله در مقابل جملهى
أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ
مىباشد ، اينجا در مورد مؤمنين فعل به خودشان نسبت داده شده تا اشعار بر اين باشد كه عمل و اوصاف مؤمنين كه ذكر شد اگر چه سبب فاعلى خيرات و سرعت آنان نيستند ، ليكن آنان سبب قابل مىباشند ، اين كه اگر آنان به خيرى رسيدهاند به علّت عملشان بوده است .
بر خلاف مسارعت در مورد كفّار كه سرعت در خيرات آنان در آنجا عبارت از مدد رساندن به مال و اولاد بوده است و اين جز از ناحيهى خدا نمىتواند باشد و اين در حقيقت سرعت بخشيدن در خيرات نيست .
بلكه هلاكت تدريجى و سرعت در عقوبت از ناحيهى خداست زيرا خدا فرمود :
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ
( خدا خواسته است تا آنان را در زندگى دنيا عذاب دهد و از بين ببردشان زيرا آنان كافر بودند ) .
وَ هُمْ لَها سابِقُونَ
و مؤمنين در خيرات و كارهاى خير متّصف به سبقت گرفتن از همديگر هستند ، يا در نزد خدا نسبت به مردم سابق هستند ، يا به طاعت ، يا ثواب ، يا بهشت از مردم سبقت