نشانهى خدا بود ، كه او عبادت مىكرد و توجّه به دنيا و لذّتهاى آن نداشت ، روزيش از جانب خدا مىآمد ، ميوهى تابستانى در زمستان و ميوهى زمستانى در تابستان براى او مىآمد ، حامله شد بدون اين كه با بشرى تماس پيدا كند ، مدّت حمل او كوتاهترين مدّت بود ، يك ساعت بود يا اندكى بيشتر ، چه بر احدى حامله بودن او ظاهر نشد ، حامله گشت بدون اين كه بكارتش زائل شود ، آيت و نشانه بودن عيسى احتياج به تفضيل ندارد .
وَ آوَيْناهُما إِلى رَبْوَةٍ
« ربوة » به معناى جاى بلند و مرتفع است ، « ربوة » با ضمّه را و فتحه آن خوانده شده ، « رباوة » با ضمّه را ، كسرهى آن ، « ربوة » و « رباوة » با حركات سهگانهى را ، در هر دو خوانده شده ، معناى آن جاى بلند از زمين است .
ذاتِ قَرارٍ
كه سرزمين بلند و هموار براى آب و آرامشبخش بود بدين گونه كه باز و هموار و قرارگاه آب بود ، يا قرارگاه براى مردم ، به سبب اين كه هر كس در آنجا بود ، داخل آنجا مىشد استقرار پيدا مىكرد و در آنجا ماندگار مىشد ، چون جايش خوب و نعمتها در آنجا فراوان بود .
وَ مَعِينٍ
و داراى آب جارى بود ، يعنى از « معنى الماء » يعنى آب جريان پيدا كرد ، يا از « ماعون » به معناى معروف است ، يا اسم مفعول از « عين » است يعنى به علّت آشكار بودن و بلند بودن آنجا با چشم ديده مىشود ،