تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 195

مساهمون:

ص١٩٥
فرستاديم و ليكن كلمه‌ى « مواترت » استعمال نمىشود مگر اين كه بين اشيا تعاقب و دنبال هم بودن باشد با مهلت و تراخى ، چه اگر بين اشيا مهلت و تراخى نباشد مداركت و مواصلت استعمال مىشود .
كُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها كَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً
امّا هرگاه كه پيامبر به سوى امّتى مىآيد او را تكذيب مىكردند ، لذا در انكار و در عقاب و هلاك كردن بعضى از امّت‌ها به دنبال بعضى ديگر بودند .
وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ
بعضى آنان را طورى به هلاكت و نابودى رسانديم كه سرگذشت و حال و وضع آنان بين مردم به صورت افسانه درآمد . لفظ « أحاديث » جمع « أحدوثة » يا جمع « أحداث » است كه آن هم جمع حديث است ، يا از همان اوّل جمع « حديث » است كه شاذّ مىباشد ، حمل احاديث بر قوم و امّت در صورتى كه جمع حديث باشد جهت مبالغه در ريشه كن شدن آنانست ، گويا كه در بين مردم از آنان جز افسانه‌هايشان باقى نمانده است .
فَبُعْداً لِقَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ
نظير اين نفرين اندكى قبل گذشت .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 195 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى