زكات مىپردازند .
و كسانى كه پاكدامنى مىورزند .
مگر در مورد زنانشان يا ملك يمينشان ، كه در اين صورت آنان نكوهيده نيستند .
پس هر كس كه از اين فراتر رود ، اينانند كه تجاوزكارند .
و نيز [ رستگار شوند ] كسانى كه در برابر امانتهايشان و پيمانهايشان رعايتگر هستند .
و كسانى كه بر نمازهاى خويش مواظبت دارند .
اينانند كه ميراث برند .
كه فردوس را به ارث مىبرند [ و ] در آن جاودانهاند .
تفسير
بسم الله الرحمن الرحيم
قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ
كسانى كه با بيعت خاص ، ايمان خاص آوردند و دعوت باطنى را پذيرفتند ، رستگار شدند .
زيرا مؤمن به معناى مسلمان ، اگر در همان اسلامش توقّف كند و به ايمان نرسد ، به فلاح و رستگارى نايل نمىشود ، بهره و منفعت او جز منافع دنيوى مانند : حفظ خون ، جواز تناكح و توارث ، معامله همانند ديگر مسلمانان ، جائز نبودن غيبت و هتك ناموس و حرمت او نخواهد بود .
لذا توصيف به اوصافى در آيات فوق دلالت بر ارادهى ايمان خاصّ مىكند .
الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ
كلمهى « الصّلاة » به معناى دعاست ، يعنى خواندن خدا براى حضور نزد داعى ، نيز به معناى هر چيزى است كه خداوند با آن فرا خوانده مىشود ، مانند :