كه مانند آن تصوّر نمىشود ، چه سالك مادامىكه به سوى طريق مىرود در تنگى ، حرج ، گرفتگى و ناآرامى اضطراب است .
ولى وقتى به طريق الى اللّه رسيد كه آن مثال شيخ و ملكوتش مىباشد تنگى او به وسعت ، گرفتگىاش به گشادگى و خستگىاش به راحتى و اضطرابش به اطمينان تبديل مىشود خداوند بما و جميع مؤمنين روزى نمايد .
مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْراهِيمَ
در اين جمله اشاره به اين است كه تنزيل آيه در مورد اهل بيت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است ، چنانچه اين آيه را براى ما چنين تفسير كردهاند .
و اگر مقصود از ابوّت ، ابوّت روحانى باشد تفسير از تنزيل منصرف به تأويل مىشود و اين نسبت بر كسى صادق است كه منتسب به ابراهيم ، باشد به سبب فرزندى و اين انتساب محقّق نمىشود مگر آنكه اتّصال با بيعت عامّ صورت گرفته باشد اگر نگوييم كه در صدق اين نسبت بيعت خاصّ و لوى لازم است .
هُوَ
ابراهيم عليه السّلام يا خدا
سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ
شما را مسلم ناميده است قبل از اين زمان يا قبل از قرآن يا قبل از اين عالم از عوالم بالا .
وَ فِي هذا
در اين زمان ، يا در اين قرآن ، يا در اين عالم و نامگذارى ابراهيم آنان را مسلمان در اين زمان بدان جهت است