تعالى يا علّت ثبت اين مطلب در كتاب كه ، بىگمان اين امر بر خدا آسان است .
وَ يَعْبُدُونَ
عطف بر جملهى « إن جادلوك » است ، گويا گفته است : با تو مجادله مىكنند و جز خدا را پرستش مىكنند .
مِنْ دُونِ اللَّهِ
( و اين مشركان ) خدا را رها كرده و چيزى غير از او مىپرستند ظرف لغو است ، متعلّق به « يعبدون » و لفظ « من » ابتدائيّه است ، يعنى بدون اذن خدا عبادت مىكنند ، يا حال است از قول خدا :
ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً
لفظ « باء » سببيّه ، يا به معناى « مع » يا به معناى « فى » و سلطان به معناى حجّت و برهان ، يا به معناى استقلال و سلطنت است و قيد « ما لم ينزّل به سلطانا » تقييد است ، نه بيان ، يعنى عبادت مىكنند .
و آن عبادت اعمّ از عبادت عبوديّت و عبادت طاعت است ، آنها عبادت معبود و مطاعى را مىكنند كه برهان و دليل بر جواز طاعت و عبادت او ندارند ، مانند بتها و ستارگان و عناصر و مواليد از نبات و حيوان و انسان ، يعنى اگر آنها عبادت مىكردند چيزى را كه حجّت و اذن الهى در معبوديّت و مطاع بودن آن وجود داشت مذموم نبود .
به امام موسى بن جعفر عليه السّلام نسبت داده شده كه فرمود : وقتى