مَرَضٌ وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ
جمله حاليّه است و مقصود از ظالمين دو صنف مذكور است ، يعنى آنان كه دلهايشان مريض است ، آنان كه دلهايشان قساوت دارد و نهادن اسم ظاهر به جاى ضمير اشاره به وصف ذمّ ديگرى براى آنانست .
و معناى آيه اين است : شيطان اين مطلب را القا كرد تا آنچه را كه القا مىكند آزمايش قرار دهيم در حالى كه اميد خير به آنان نيست ، چه آنان در دشمنى يا اختلاف هستند .
وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ
تا آنان كه به آنها علم داده شده بدانند كه آن القا از جانب پروردگار توست و علم عبارت از نورى كه خداوند در قلب هر كس مىخواهد بياندازد .
يا علمى است كه آن تميز دقايق كثرتها و احكام آنست .
أَنَّهُ
آن القا ، يا آنچه كه القا شده است ،
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ
حقّ همان است كه از جانب پروردگارت نازل شده است .
نه آنچه به صورت باطل و بر زبان شيطان يا به دست شيطان نازل شده است .
يا ضمير به كتاب نبىّ يا دين او ، يا جانشين معيّن كردن او برمىگردد ، در اين صورت كنايه از قرآن ، يا دين محمّد ، يا جانشينى ، يا خليفهى او مىباشد .