تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 390

مساهمون:

ص٣٩٠
بخشش داديم ، چون نافله به معناى عطيّه و غنيمت است و نقل به معناى نفع مىباشد .
وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ
هر كدام از آنان ( چهار يا سه يا دو نفر ) را صالح قرار داده و شايسته‌ى مقام نبوّت گردانيديم .
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا
آنان را از پيشوايانى قرار داديم كه به امر ما هدايت مىكنند نه با امر شيطان ، نه به امر خودشان و نه با شراكت چيزى از آن دو .
وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ
به آنان نيز همانند فرستادگانمان وحى كرديم ، چه آنان رسول ما بوده‌اند .
فِعْلَ الْخَيْراتِ
به مطلق كارهاى نيك و انجام آن .
وَ إِقامَ الصَّلاةِ
و در خصوص بر پا داشتن نماز ، « اقام » از مصدر « اقامه » است كه تا را انداخت ، براى اينكه مضاف اليه جانشين آن شده است .
وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ
و در خصوص دادن زكات كه نماز و زكات از مهم‌ترين خيرات و نيكىهاست ، بلكه اصلا خيرات جز نماز و زكات نيست ، لذا بعد از ذكر خيرات به طور عموم كه شامل نماز و زكات نيز هست آن دو چيز اختصاصى را توصيه كرد .
وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ
و آنان بندگان ما بودند نه غير ما ، از شيطان ، نفس و هوا .