كارى كه انجام مىدهى يا هر حكمى كه مىكنى در همين دنيا است ، و هيچ كار و حكمى در آخرت ندارى و آنچه كه مطلوب و باقى ماندنى است حيات اخروى است ، نه دنيا .
يا
« هذِهِ الْحَياةَ الدُّنْيا »
مفعول به است ، و معناى آن اين است كه تو تنها مىتوانى در اين حيات دنيوى فرمان رانى و پيش به روى در حالى كه آخرت بهتر و باقىتر است و ما آخرت را اختيار كرديم كه تو بر آن تسلّط ندارى .
« وَ الَّذِي فَطَرَنا »
عطف است يا قسم .
[ با اين توضيح كه در صورت عطف بودن بر على بيّنات معناى آيه چنين مىشود كه گفتند : هرگز ما متأثّر نخواهيم شد ( با اين تهديدها تغيير موضع نخواهيم داد ) از كسى كه ما را آفريده است .
و در صورت قسم بودن معناى آيه اين كه ، سوگند بر آن كه ما را آفريده است هرگز غير خدا ( فرعون ) را برنمىگزينيم ] .
إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنا
جملهى استيناف در مقام علّت آوردن براى « لن نؤثرك » است ، يعنى به دليل آن كه خدا را برگزيدهايم و او پروردگار ماست به او ايمان آوردهايم .
لِيَغْفِرَ لَنا خَطايانا
تا ( او ) خطاهاى گذشتهى ما را بيامرزد .