و دوستى يا با دوستانشان مىآيند ، از دوستانشان نسبت آنها منقطع نمىشود ، كه هر نسبت و دوستى قطع مىشود جز آن نسبت و دوستى كه در راه خدا باشد .
و در اخبار متعدّد وارد شده كه رسول صلّى اللّه عليه و آله به على عليه السّلام فرمود :
يا على بگو : الهى براى من در قلوب مؤمنين دوستى و محبّت قرار بده ، پس على عليه السّلام اين دعا را كرد و اين آيه نازل شد . « 1 » و در بعضى از اخبار آمده است كه ولايت امير المؤمنين همان دوستى و محبّت است كه خداى تعالى فرموده ، « ودّ » با حركت سهگانه و او مصدر « ودّ » از باب « علم » و « منع » يا وصف از همين باب است ، معناى وصفى اينجا مناسب است .
چه مقصود اين است كه براى آنان محب و دوستدارى قرار مىدهيم وقتى كه به سوى ما بازگشت نمايند ، چون نور آنها نور ( امام آنها ) از جلو و راستشان و راست مىتابد و مىشتابد ، « 2 » اگر مقصود از « ودّ » معناى مصدرى آن باشد پس بايد همين معناى مراد باشد .
زيرا كه حبّ حقيقى عبارت از ملكوت امام است كه بر
هامش
( 1 ) در حديثى از امام صادق عليه السّلام مىخوانيم : كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در آخر نماز خود با صداى بلند به طورى كه مردم مىشنيدند در حقّ امير مؤمنان على عليه السّلام چنين دعا مىكرد . خداوندا محبّت على عليه السّلام را در دلهاى مؤمنان بيفكن و همچنين هيبت و عظمت او را در دلهاى منافقان ، در اين هنگام آيه فوق و آيه بعد از آن نازل شد . نور الثّقلين ج 3 ص 363 .
( 2 ) اشاره به آيه 8 سوره تحريم . . . و الّذين آمنوا نورهم يسعى بين ايديهم و بايمانهم . . .