وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ
اگر استثناى مشيّت را فراموش كردى ذكر خدا را بكن در خبر است كه عبد مىتواند تا چهل روز استثناى مشيّت كند ،
وَ قُلْ عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً
باشد كه پروردگارم به بهتر و نزديكتر از اين استثناى قولى هدايت كند .
رَشَداً
و آن استثناى حالى ، عيانى و تحقّقى است ، منتظر باش كه حال تو دايما حالت استثنا باشد .
وَ لَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ
اين جمله گفتار خداى تعالى است و عطف بر
يَقُولُونَ
يا كلامى است از مردم كه عطف بر
سَبْعَةٌ وَ ثامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ
است
قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما لَبِثُوا
اين جملهى اخير مؤيد اين است كه گفتار قبلى از مردم است نه خدا ،
لَهُ غَيْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
علم غيب آسمانها و زمين مختصّ به خداى تعالى است .
أَبْصِرْ بِهِ وَ أَسْمِعْ
خداى تعالى بدان خيلى بينا و شنوا است ، صيغهى تعجب آورد تا مشعر به اين باشد كه چشم و گوش خدا فوق تصوّر است بر حسب ادراك دقايق و احاطه به هر چيزى ادراك آن متصوّر باشد .
ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ
براى اهل آسمانها و زمين ، يا براى سؤالكنندگان از اصحاب كهف جز خدا نگهبانى نيست .
وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ
آنچه از كتاب خدا بر تو وحى شد بر خلق تلاوت كن ، مانند : خبر دادن از داستانهاى گذشتگان ، يا خبر دادن از مطلق امور غيبى ، يا احكام بندگان ، يا ولايت على عليه السّلام و اين ولايت على عليه السّلام مناسب ما بعد اين جمله است .
لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ
كلمات خدا را هيچ كسى ( چيزى ) تغيير