چه لفظ « اللّه » اگر چه امام همهى اسما است ليكن به اعتبار كثرتها دلالتش بر اوصاف جلال بيشتر است و « رحمن » امام اوصاف جمال است .
معناى آيه از نظر تأويل اين است كه مظهر اسم خدا يا مظهر اسم « رحمن » را فرا بخوانيد هيچ فرقى بين آن دو و مراتبشان وجود ندارد ، و ولى عليه السّلام يا نبىّ صلّى اللّه عليه و آله را فرا بخوانيد ، در مقام جذب فرا بخوانيد يا در مقام سلوك
أَيًّا ما تَدْعُوا
هر كدام را بخوانيد شما را به خدا مىرساند ، زيرا در اسماى وجود و عنوانها حقّ و مظاهر نور ديگرى شركت نمىكند .
فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
اسماى حسنى مخصوص خداست نه ديگرى ، به خلاف اسماى زشت و بد كه اسماى عدم و عنوانهاى حدود و تعيّنات و مظاهر شر و تاريكيها براى غير خدا نه براى خدا ، و « اللّه » و « رحمن » و مظاهر آن دو از اسماى نيكو هستند .
وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ
در بلند كردن صدا از آنچه كه در حين تخاطب با دوستان عادى و معروف فراتر نرو ، به نحوى كه آنان از تو دورند نشنوند .
وَ لا تُخافِتْ بِها
صدايت را آنچنان آهسته نكن كه خودت هم نشنوى ، در اخبار ما چنين است .
وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا
بين صداى بلند و آهسته حدّ وسط را بگير ، يعنى طورى بخوان كه صدايت را علاوه بر خودت و كسانى كه نزديك تو هستند بشنوند و كسانى كه از تو دورند نشنوند ، زيرا كه گوش نيز