، پس اگر گويند : كه ما را زنده مىكند ؟ ! بگو : همان خدايى كه هم اوّل بار شما را آفريد آنگاه آنها سر را به زير افكنده باز گويند : اين وعده كى خواهد بود ؟ ! بگو باشد كه ( اين حادثهى بزرگ ) از حوادث نزديك باشد ،
روزى را كه خدا شما را فرا بخواند و شما سر از خاك بيرون كرده و با حمد و ستايش او را اجابت كنيد ( و با اين كه سالهاى بسيار از مرگ شما گذشته شما تصوّر مىكنيد كه جز اندك زمانى در گورها درنگ نكردهايد
واى محمّد بندگانم را بگو كه هميشه سخن بهتر بر زبان آوريد كه شيطان چه بسيار ميان شما دشمنى و فساد مىانگيزد ، زيرا دشمنى او به آدميان واضح و آشكار است ،
خدا صلاح شما را بهتر از شما مىداند ، اگر بخواهد ( و صلاح بداند ) بر شما مهربانى كند و اگر بخواهد ( و مصلحت باشد ) مجازات و عذاب فرمايد و ما تو را ( اى محمّد ) وكيل و نگهبان مردم قرار نداديم ،
و خداى تو به آنچه در آسمانها و زمين است داناتر است و همانا ما بعضى از انبيا را بر بعضى ديگر برترى داده و به داود زبور عطا كرديم ،
( اى رسول ما بر مشركان ) بگو از اين بتها آن را كه به جز خدا مؤثر مىپنداريد در حوايج خود بخوانيد تا ببينيد كه نه دفع ضررى از شما توانند كرد و نه تغيير حالى به شما توانند داد ،
آنهايى را كه كافران به خدايى مىخوانند آنان خود به درگاه خدا وسيلهى تقرّب مىجويند و هر كه مقرّبتر است بيشتر اميدوار به رحمت و ترسان از عذاب خدا بايد هراسان بود ،
هيچ شهر و ديارى در روى زمين نيست جز آن كه پيش از ظهور قيامت اهل آن شهر را هلاك كرده يا به عذاب سخت معذّب مىكنيم اين حكم در كتاب علم ازلى مسطور است ،
ما را از فرستادن آيات و معجزات جز تكذيب پيشينيان چيزى مانع نبود و به ثمود ( قوم صالح ) آيت ناقه را كه همه مشاهده كردند بداديم دربارهى آن ظلم كردند و آيات را جز براى آن كه مردم ( از خدا )
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 291
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢٩١