كانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلاً ( 32 ) وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً ( 33 )
وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كانَ مَسْؤُلاً ( 34 ) وَ أَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذلِكَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلاً ( 35 )
ترجمه :
( 17 / 35 - 29 )
نه هرگز دست خود محكم بسته دار و نه بسيار باز و گشاده كه هر كدام كنى به نكوهش و حسرت خواهى نشست ،
همانا خداى تو هر كه را خواهد روزى وسيع دهد و هر كه را خواهد تنگروزى گرداند كه او به صلاح كار بندگان كاملا آگاه و بيناست ،
هرگز فرزندان خود را از ترس فقر به قتل نرسانيد كه ما روزى ده شما و آنان هستيم زيرا اين قتل و زنده به گور كردن فرزندان بسيار گناه بزرگى است ،
و هرگز به عمل زنا نزديك نشويد كه كارى بسيار زشت و راهى بسيار ناپسند است ،
و هرگز نفس محترمى را كه خدا قتلش را حرام كرده مكشيد مگر آن كه با حكم به حقّ مستحقّ قتل شود و كسى كه خون مظلومى را بريزد ما به ولى او حكومت و تسلّط بر قاتل داديم پس در مقام انتقام اسراف نكند كه او از جانب ما مؤيد و منصور خواهد بود ،
و هرگز بر مال يتيم نزديك نشويد مگر آن كه راه خير و طريق بهترى به ( نفع يتيم ) منظور داريد تا آن كه به حدّ بلوغ و رشد برسد و همه به عهد خود وفا كنيد كه البتّه ( در قيامت ) از آن پرسيده خواهى شد ،
و هر چه را كه به كيل و