رنج و دردها در دنيا و آخرت خالى و دور باشد و در اخبار بر قناعت به آنچه كه خدا روزى كرده است و راضى شدن بر آن تفسير شده است .
وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
چون پاداش دادن در مقابل بهترين اعمال مژده و بشارت كاملى براى بيعتكنندگان بود ، لذا آن را به جهت تأكيد تكرار نمود .
فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ
جواب شرط محذوف است و تقدير آن چنين است اگر عهد و سوگندها را سبب برترى و فساد قرار دادن موجب اين باشد كه قدم بلغزد و بدى و عذاب روى آورد ، و اگر صدق در ايمان و ثابت قدم بودن بر آن موجب اين باشد كه خداوند پاداش همهى اعمال را پاداش و سزاى بهترين اعمال قرار دهد ، اگر چنين است پس هرگاه قرآن خواندى كه صورت شروط ، عهدها ، پيمانها و سوگندها مىباشد بر خدا پناه ببر .
فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ
بر خدا پناه ببر ، بنابراين كه خطاب عام است و شامل هر كسى كه خطاب در مورد او ممكن باشد ، و نيز ممكن است خطاب خاصّ باشد و از اين باب باشد كه به تو مىگويم تا همسايه بشنود .
مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ
استعاذه و پناه بردن از شر شيطان اثر بزرگى در جلوگيرى از شيطان دارد ، مخصوصا اگر استعاذه در فعل و حال باشد ، يا اگر در قول است مقرّون به فعل و حال نيز باشد ، و كسى كه قايل بر وجوب استعاذهى قولى يا استحباب آن در اوّل قرائت نماز شده است بر همين آيه تمسك كرده است و به همين دليل در لفظ
قَرَأْتَ
معناى اردت اراده كردى تضمين شده است به اين معناى كه هرگاه اراده