تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 185

مساهمون:

ص١٨٥
فصيح درآورده است .

تفسير

وَ لا تَتَّخِذُوا أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ
بعد از اشاره بر نهى از به كار بردن عهد و سوگندها براى فريب بين خودتان صريحا از اين كار نهى كرد تا مطلب را تاييد كند و نيز اشعار به عظمت قبح و بدى اين كار داشته باشد .
فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِها
تا اين كه آن كس كه به‌وسيله بيعت ثابت قدم شده نلغزد و مفرد آوردن لفظ « قدم » با اين كه عبارت مقتضى جمع آن بوده جهت اشاره به اين است كه بيعت‌كننده داراى قدمهاى ثابت در مراقبت اسلام و ايمان است كه اگر يك قدم از آن‌ها بلغزد گويا همه‌ى در قدمها لغزيده است
وَ تَذُوقُوا السُّوءَ
مبادا كه قدم شما بلغزد و به سختى و بدى مبتلا شويد
بِما صَدَدْتُمْ
به اين كه راه خدا را براى اهل زمين و اهل مملكتتان بستيد ، زيرا كه فاسد بالاخره غير خودش را فاسد مىكند و كسى كه عهد مىشكند جميع مدارك و قوايش را از راه خدا باز مىدارد .
عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
از راه خدا اعمّ از راه تكوينى كه همان طريق قلب است و راه تكليفى كه راه ولايت و آخرت است
وَ لَكُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
علاوه بر عذابهاى دنيوى براى شما عذاب بزرگى در آخرت است ، و در تصوير آيه‌هاى :
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ . . .
تا قول خداى تعالى :
وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 185 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى