الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ ( 45 )
أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَما هُمْ بِمُعْجِزِينَ ( 46 ) أَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلى تَخَوُّفٍ فَإِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 47 ) أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلى ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ يَتَفَيَّؤُا ظِلالُهُ عَنِ الْيَمِينِ وَ الشَّمائِلِ سُجَّداً لِلَّهِ وَ هُمْ داخِرُونَ ( 48 )
ترجمه :
( 16 / 48 - 36 )
« و همانا برانگيختيم در هر امّتى پيامبرى را تا ابلاغ كنند كه : خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد ، پس از بين آنان بعضى را خدا هدايت كرد و بعضى در ضلالت و گمراهى ثابت ماندند . اكنون شما در روى زمين گردش كنيد تا بنگريد سر انجام آنان را كه پيامبران را تكذيب كردند ( كه ببينيد چگونه به هلاكت رسيدهاند )
اگر چه تو حريص و مشتاق هدايت خلق هستى ( و ليكن بدان ) كه خدا گمراهان را ( پس از اتمام حجّت ) هدايت نمىكند و براى ايشان ياورى نخواهد بود .
كافران با مبالغه و تأكيد كامل قسم ياد مىكنند كه هرگز كسى را كه مرد خدا زنده نخواهد كرد ( قيامتى وجود نخواهد داشت ) بلى ( خيال باطلى كردند ) البتّه قيامت وعدهى حتمى است و ليكن خيلى از مردم از آن آگاه نيستند ،
كه در آنچه خلاف مىكردند آشكار و مبيّن گردد و تا كافران كاملا به دروغ و انديشهى غلط خود آگاه شوند ،
ما با امر نافذ خود هر چه را اراده كنيم و گوييم موجود باش همان لحظه موجود خواهد شد ،
آنان كه در راه خدا مهاجرت كردند پس از آن كه ستمها در وطن خود از كافران كشيدند ما در دنيا به آنها جايگاه نيكو مىدهيم در صورتى كه اگر بدانند اجرى كه در آخرت به آنها عطا خواهيم كرد بسيار بهتر و نيكوتر