وعلامه مجلسي عليه الرحمة ترجيح اين احتمال داده ، ونيز تجويز كرده كه مراد
آن باشد كه كناية از آن جناب به جعفر مىكنند ( 1 ) ، واين بعيد است ، ومأنوس به
مجارى استعمال قاطع بوجه أول خواهد بود ، وعجب تر آن كه بعض أجله
معاصرين أيده الله تعالى مستند به عبارت ( منتهى الإرب ) شده تعيين وجه ثاني كرده
وبر علامه مجلسي اعتراض كرده كه چرا وجه أول را استظهار كرده ، واز اين معنى
تعجب نموده ، وأو را غريب شمرده ، والله العالم به حقايق الأمور .
تنبيه :
اشاره كرديم كه اين كنيه شريفه از أول امر براي جناب سيد الشهداء عليه السلام
بوده ، والبتة بايد به اذن رسول خدا باشد ، ومعلوم است كه آن جناب بدون وحى
الهى ابدا اقدام در امرى نمى فرمود ، وناچار بايد سرى در تحت اين كنيه منطوى
باشد ، ونكتهاى داشته باشد ، ودور نيست كه بگوئيم اين كنيه از قبيل مكنى شدن
پيغمبر باشد به أبو القاسم ، چنانچه در بعض اخبار وارد شده ، واز قبيل كناى
متعارفه مذكوره نباشد .
وتوضيح أو چنان است كه چون حضرت سيد الشهدا عليه السلام در مقام اظهار
عبوديت وخدا پرستى وثبات قدم در توحيد ومحبت شاهد أزل چنان اقدام كرد كه
احدى از أنبياء وأولياء جز جد وپدر وبرادر بزرگوارش عليهم السلام نتوانستند نيل آن
مرتبه كنند ، وهمه به لسان حال گفتند " لو دنوت أنملة لاحترقت " خصوصا در
روز عاشورا كه عبادتي كرد كه جامع جميع عبادات ظاهريه واعمال قلبيه بود .
وهر يك از اعمالش از صوم وصلاة وزكات وحج وجهاد وامر به معروف
ونهى از منكر - كه برخى حقيقتا از آن جناب صادر شده ، مثل جهاد وامر به
هامش
( 1 ) بحار الأنوار : 5 / 37 ذيل رقم ( 9 ) .