نمىتوانند به خودشان نگاه كنند .
وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ
از فرط وحشت از رأى خالى هستند ، يا به جهت غلبهى شقاوت از خير خالى هستند ، و بعضى گفتهاند از فرط وحشت دلهايشان مىشكند .
وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذابُ
مردم را بترسان از روزى كه عذاب بر آنها بيايد ، يا اين كه لفظ ( يوم ) مبنى است و بدل از ( يوم تشخص فيه الأبصار ) مىباشد ، يا اين كه آن ظرف افعال سابق است ، يا متعلق به ( ذكر ) است كه بدل از ( انذر النّاس ) باشد و مقصود از آن روز روز حضور مرگ است .
فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنا أَخِّرْنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ
آنگاه ستمكاران مىگويند :
پروردگار ما عذاب را بر ما به تأخير افكن ، تا دعوتت را اجابت كنيم و پيرو رسولان شويم .
أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ
به آنها اين چنين گفته مىشود : آيا شما آنانى نبوديد كه سوگند ياد مىكرديد كه زوال نخواهيد داشت ؟ !
وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
و شما در جاى ستمگران سكنى گزيديد ، يعنى سنّت و رسم آنها را عمل كرديد و در مقام و جاى آنها ايستاديد ، يا مقصود اين است كه در منازل صورى آنها ساكن شديد به نحوى كه آثار عذاب و هلاك