و حبوبات را براى روزى شما برآورد و كشتىها به امر خود به روى دريا و نهرها را به روى زمين به اختيار شما جارى گردانيد
و خورشيد و ماه و ( شب و روز ) را براى شما مسخّر كرد
و از انواع نعمتهايى كه از او درخواست كرديد به شما عطا فرمود كه اگر نعمتهاى بىانتهاى خدا را بخواهيد به شماره آوريد هرگز حساب آن نتوانيد كرد ( با اين همه لطف و رحمت خدا باز ) انسان سخت كفر كيش و ستمگر است .
تفسير
قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ
« 1 » موضوع مورد گفتار را در اين جمله ذكر نكرد تا اشاره به اين باشد كه قول و گفتهى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و توجّه او به مؤمنين آن قدر در آنها اثر دارد كه آنها را به صورت شريفترين اوصاف انسان قرار مىدهد ، و آن اصل همهى عبادات است ، كه مقصود بر پا داشتن نماز و دادن زكات است ، بنابراين احتياجى به تقدير موضوع قول و تخصيص آن وجود ندارد يعنى لازم نيست كه چنين گفته شود : ( قل أقيموا الصّلاة ، يقيموا الصّلاة ) .
وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ
« 2 » و از چيزهايى كه به آنها
هامش
( 1 ) صلاة خدمت و قربت و وصلت است .
( 2 ) رزق : روزى ؛ راغب مىگويد : رزق گاهى به عطاى دايمى اطلاق مىشود خواه دنيوى باشد