چنانچه شأن انبيا در دعوتشان همين است كه بين بشارت دادن و ترساندن جمع مىكنند .
وَ يا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ
در اين جمله به مفهوم نهى ( و لا تنقصوا المكيال ) تصريح شده است تا هم تأكيد باشد و هم اين توهّم كه مقصود از نهى از نقص امر به زيادى دادن است مرتفع شود ، زيرا مفهوم مخالفت جمله نهى اعم از دادن زيادى و ميزان و درست دادن است ، و لذا لفظ ( أوفوا ) را كه به معناى ايفا و درست دادن است مقيّد به كلمه ( قسط ) كرد .
بِالْقِسْطِ وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ
تعميم مطلق اشيا است خواه مكيل باشد و خواه موزون و خواه غير آن دو ، و تأكيد ديگر مطلب است ، چون آنها اصرار بر كمفروشى داشتند تأكيد در نهى از آن و امر به قسط و ميزان و درستفروشى مطلوب است .
وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ
حال تأكيدى است و تعميم ديگر و نهى از مطلق افساد در زمين است .
بدان كه همانطور كه آيه در اعراض دنيوى جريان دارد همچنين در اوصاف نفسانى نيز جارى است ، مانند معاشرت خوب ، و ترك بداخلاقى با معاشرتكنندگان و انصاف با آنها و ترك طلب انصاف از آنها ، و خوشگمانى به آنها و متّهم نمودن خودش درباره آنها ، و پوشيدن عيبهاى آنان ، و ديدن عيبهاى خودش ، و اعتذار