آيات 70 - 66
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 66 تا 70 ]
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ( 66 ) وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ ( 67 ) كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ ( 68 ) وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ ( 69 ) فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ ( 70 )
ترجمه :
( 11 / 70 - 66 )
چون وقت فرمان ( قهر ) ما فرا رسيد تنها صالح و مؤمنان او را به رحمت خاصّ خود از بلاى آن روز نجات داديم كه خدا بر هر چه خواهد مقتدر و توانا است ،
و آنگاه ستمكاران را شب صيحهى عذاب آسمانى بگرفت كه صبحگاه در ديارشان بىحسّ و خاموش ابدى شدند ، ( چنان هلاك شدند ) كه گويى آنها در آن ديار هرگز زنده نبودهاند ( اكنون شما مردم از آنها عبرت گيريد و )
آگاه شويد كه چون قوم ثمود به خداى خود كافر شدند ، دور از رحمت ابدى خدا گرديدند ،
و آنگاه فرستادگان ما ( فرشتگان آسمان ) بر ابراهيم خليل به سلامتى بشارت آوردند و او را سلام گفته از او پاسخ شنيدند ،