پدران ما منع كنى ما بدعوى تو سخت بدگمان و بىعقيده خواهيم بود .
صالح باز گفت آيا رأى شما چيست اگر من بر دعوى خود معجزه و دليلى از طرف خدا در دست دارم كه او مرا به نبوّت به لطف و مرحمت بسيار برگزيده است اگر باز هم فرمان او نبرم و ( گفتار جاهلانه شما را بشنوم و ابلاغ رسالت نكنم ) در اين صورت مرا از عذاب خدا كه امان خواهد داد ؟ كه شما بر من جز ضرر و زيان چيزى نخواهيد افزود .
صالح باز گفت اى قوم اين ناقة آيت خدا است بر شما و معجز براى اتمام حجّت الهى بر شما او را به حال خود واگذاريد تا در زمين خدا چرا كند و قصد آزار او مكنيد و گرنه خدا شما را به زودى به عذاب گرفتار سازد .
قوم پند صالح را نشنيدند ناقه را پى كردند و صالح هم به آنها وعده عذاب داد كه بعد از اين عمل تا سه روز ديگر در منازل خود از زندگى تمتّع بريد كه سپس همه هلاك خواهيد شد و اين وعده البتّه دروغ نيست
تفسير
وَ إِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فِيها
« 1 »
هامش
( 1 ) درباره ثمود در دائرة المعارف اسلام كه به زبان انگليسى است ، آمده است : يك سلسله از اشارات كهنتر كه منشأ عربى ندارد ، وجود تاريخى نام و قوم ثمود را تأييد مىكند . چنان كه كتيبه سارگن متعلّق به 715 قبل از ميلاد ثمود را جزو اقوام مشرق و مركز عربستان كه دست نشانده آشوريان بودند ياد مىكند . در اعلام قرآن صفحه 269 مرحوم خزائلى مىنويسد : ثمود نام يكى از قبائل عرب است كه در رديف عاد و جديس و طم نام ايشان را تاريخ ثبت كرده و در اشعار اعشى و امية بن الصلت ( از شعرهاى جاهلى ) آمده و در قرآن مجيد 26 بار از اين قوم ياد شده