خداوند نيز شما را
يُمَتِّعْكُمْ مَتاعاً حَسَناً
« 1 » با متاع نيكو بهرهمند مىسازد مادامىكه شما در راه هستيد
إِلى أَجَلٍ
تا وقت
مُسَمًّى
معيّن ، يعنى تا وقتى كه از دنيا خارج مىشويد و به موطن اصلى خود مىرسيد با مرگ اختيارى يا اضطرارى .
وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ
و فضل هر صاحب فضل را در راه به سبب كثرت مجاهدت و كثرت جنود الهى آن در مملكت ، خدا مىدهد ؛
فَضْلَهُ
« 2 » هر صاحب فضلى را عين فضل و نيكىاش مىدهد ، زيرا كه فضل به صورتهاى زيبا قابل تصوّر است خصوصا طبق آنچه كه ما گفتيم كه فضل براى صاحب فضل عبارت از كثرت جنود الهى است ، يا اين كه اين تفسير بنا بر قول به تجسّم اعمال است .
و ممكن است مقصود جزا و پاداش فضل باشد چنانچه مفسّرين تفسير كردهاند .
وَ إِنْ تَوَلَّوْا
اگر عبادت خدا و استغفار و توبه رو گردان شويد ؛
فَإِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ
من از عذاب روز قيامت كبرى ، بر شما بيم دارم .
إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ
تعليل يا حال است ( به علّت بازگشت
هامش
( 1 ) ظاهر اين جمله مىفهماند كه مؤمن عابد در دنيا آسوده زندگى مىكند با اين كه حديث پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله است كه : الدنيا سجن المؤمن ( تفسير جامع ) .
( 2 ) ضمير فضله مقصود خداوند باشد ، يعنى هر كه كار خوب كرد در عالم ديگر از فضل خدا بيش از استحقاق خود بهرهمند مىشود . ( مجمع البيان )