فَأَجِرْهُ
پس به او پناه بده كه توجّه بسوى تو اگر چه براى دنيا باشد داراى حرمت است كه نبايد هتك حرمت شود ، چنان كه براى به خود بستن و نسبت دادن اسلام نيز به واسطهء تشابه به اسلام و اطاعت احكام آن حرمتى است ، و هدف از پناه دادن شنيدن كلام خداست كه بدينوسيله مقصود از ارسال تو حاصل مىشود .
حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ
تا كلام خدا را بشنود زيرا كه شنيدن كلام خدا موجب شكستن شدّت عناد و سبب دلجويى آنها و متمايل نمودن آنان به حقّ است ، و جنگ تو هم جز براى اين مقصود نيست .
ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ
پس از آنكه خواست به وطنش باز گردد نبايد احدى از مسلمين متعرّض او گردد تا به وسيلهء امان تو و نگهبانى از مسلمين در صورت احتياج به وطنش يا به جائى كه مأمن و محلّ امن اوست برسد .
ذلِكَ
اين پناه دادن و رساندن به محلّ امن خودش براى اين است كه حرمت توجّه به تو حفظ شود اگر چه جهت اغراض دنيوى بوده و يا به انتظار شنيدن كلام خدا باشد .
بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ
زيرا آنها قومى هستند كه جهل آنها به حدّى است كه علم فطرى آنها پوشيده مىشود و تحت الشّعاع جهل قرار مىگيرد ، و با شنيدن كلام خدا جهت جهلشان ضعيف مىشود و جهت عملشان ظاهر مىگردد ، پس اين اميد مىرود كه بعد از ظهور جهت علم آنها ، قول تو را قبول كنند .