دلالت بر اين مطلب مىكند ، زيرا اهتداء و هدايت يافتن جز به سوى ولايت نيست ، زيرا نبوّت چيزى است كه هدايت به سبب آن محقّق مىشود چنانچه خداى تعالى فرموده :
بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ
.
وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ
من وكيل شما نيستم تا شما را مجبور به ولايت كرده و از گمراهى شما مانع شوم .
وَ اتَّبِعْ ما يُوحى إِلَيْكَ
از همهء آنچه كه به تو وحى مىشود پيروى كن كه از جملهء آنها ولايت است ، يا در خصوص امر ولايت كه به تو وحى مىشود ، و پيروى كردن آنچه كه دربارهء ولايت وحى مىشود امتثال تبليغ و رساندن ولايت و نترسيدن از قوم است ، و لذا خداوند او را امر به صبر نمود و فرمود :
وَ اصْبِرْ
بر اذيّتها و نفاق آنها صبر كن .
يَحْكُمَ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ
تا خداوند بين تو و بين كسى كه در امر على عليه السّلام نفاق ورزيده حكم نمايد كه او بهترين حكمكنندگان است .