مسلمين مىباشد كه با او به بيعت عامّ بيعت كردند ، اين سخن به علّت ( اذن خير لكم ) و ( يؤمن للمؤمنين ) محقّق شده است ، و چون خطاب به عموم مسلمين است ، و مؤمن از آنها جز به ايمان خاصّ اطلاق نمىشود ، و از سويى اختصاص رحمت رحيمى به قرينهء ذكر آن بعد از انتفاع مطلق است كه نتيجه مطلق رحمت رحيمى است و مخصوص بيعتكنندگان به بيعت خاصّ و لوى است كه همان ايمان حقيقى است .
و مناسب مقابله اين بود كه بگويد : ( و سخط للّذين لم يؤمنوا و أوذوا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ) و لكن از اين عبارت عدول كرد و فرمود :
وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
آن كسانى كه رسول را مىآزارند ، عذاب دردناكى براى آنان است ، اين جمله عطف بر جملهء سابق است تا از نسبت سوء و عذاب به رسول خدا تبرئه حاصل شود ، زيرا دانستى كه از رسول خدا جز رحمت و نفع چيزى نيست و لكن همان رحمت بر حسب محل و قابليّت و قابل ، به ضرر و شرّ بدل مىشود .
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ
اذيّتكنندگان شما به خدا سوگند مىخورند ، يعنى وقتى مؤمنين به منافقين اذيّت كنند مىگويند چرا رسول خدا را اذيّت مىكنيد و عيبجوئى و نمّامى مىكنيد به خدا سوگند ياد مىكنند ، و اين جمله استيناف بيان حال آنهاست كه پس از آزار رساندن با بهانههاى دروغ عذر مىآورند و بر دروغشان سوگند ياد مىكنند ، و مقصودشان راضى كردن شماست نه راضى كردن خدا و رسولش ، پس آنها بعد از اذيّت