تفسير
وَ كَيْفَ أَخافُ ما أَشْرَكْتُمْ
يعنى شايسته من نيست ، كه من از شرك شما بترسم پس از آنكه واضح شد كه شركآورندگان عاجز و جاهل هستند و اينكه پروردگار من قادر و عالم است .
وَ لا تَخافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُمْ بِاللَّهِ
شگفتا كه مرا از عاجزى جاهل مىترسانيد ولى خود نمىترسيد كه جاهل ناتوان را با عالم توانا شريك كنيد .
ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْكُمْ سُلْطاناً
در حالى كه هيچ دليلى بر اين شرك نداريد . اين كلام ، بيان حال شركاست ، نه اينكه قيد اشراك يا مقيّد بودن به آن باشد ، به اعتبار اينكه شخص مادام كه از بيت نفس و زندان طبعش خارج نشود خروج از شرك براى او ممكن نيست ، بلكه طاعت و تبعيّت او از انبيا و اوليا جز شريك قرار دادن براى خدا و دوگانه ديدن نيست ، ولى اين شرك آوردن آن گونه است كه خداوند به آن دليل و برهان نازل كرده و طريق به توحيد و گذرگاه و پلى به سوى حقيقت قرار داده است .
تحقيق اين مطلب پيش از اين بيان شد .
فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
تنبيه بر نفهمى و كند فهمى آنهاست ، بدين نحو كه كسى كه داراى علم باشد بين امن و غير آن تميز مىدهد ، و اينان كه تميز نمىدهند به علّت عدم شعور آنهاست .
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ